Logopedyczne origami

Origami to sztuka składania papieru, pochodząca z Chin, ale szczególnie rozwinięta w Japonii. Do dziś uczniowie uczą się tam origami w szkołach, poznając tym samym podstawy geometrii. Punktem wyjścia składanki jest kwadratowa kartka papieru, której nie wolno ciąć, ani kleić. Z niej, poprzez zginanie, tworzone są różnego rodzaju przestrzenne figury. Dla naszych dzieciaków to super zabawa, rozwijająca ich wyobraźnię i umiejętności manualne. Pozwala, dzięki otwartej głowie i sprawnym paluszkom, stworzyć przysłowiowe coś z niczego :-).

Jedna z podstawowych form origami to „piekło – niebo”. By je wykonać, najlepiej rozpocząć od wyznaczenia środka kwadratowej kartki przez założenie każdego boku na przeciwległy. Prostujemy całość i zaginamy wszystkie rogi do wewnątrz tak, żeby czubki schodziły się idealnie w środku kwadratu. Odwracamy uzyskany w ten sposób, nieco już mniejszy kwadrat na drugą stronę i powtarzamy zaginanie nowych rogów do środka. Jeszcze tylko trzeba ponownie złożyć każdy bok na przeciwległy i rozprostować.
Gotowe!

Tradycyjnie wnętrze “piekła” kolorujemy na czerwono, a “nieba” – na niebiesko. Wyjątkowo, proponujemy jednak wykorzystać tę popularną składankę do ćwiczeń logopedycznych, by wspomóc kształtowanie prawidłowego słuchu fonematycznego w zakresie dźwięczności. W tym celu we wnętrzu „piekła – nieba” narysujmy (lub naklejmy, np. wycięte z gazety) obrazki, których nazwy reprezentować będą pary słów, różniących się jedną głoską dźwięczną (a w konsekwencji również znaczeniem).
Przykłady:
półka – bułka
pąki – bąki
pas – bas
piórko – biurko
pal – bal
buty – budy
frak – wrak
kosa – koza
tama – dama
nosze – noże
bucik – budzik
kury – góry
kra – gra
stoki – stogi
cień – dzi
kraty – graty
kurnik – górnik
Zabawa wygląda tak… Maluch otwiera, przygotowane przez siebie, „piekło – niebo”, a rodzic wymawia głośno i wyraźnie słowa, oznaczające wylosowaną parę obrazków. Zadanie dziecka polega na wskazaniu, odpowiadających usłyszanym nazwom ilustracji i głośnym powtórzeniu par wyrazów. Za poprawną identyfikację rysunków możemy przyznawać maluchowi punkty :-).

Jeśli nasza pociecha ma problemy ze zidentyfikowaniem opozycji dźwięczna – bezdźwięczna, możemy unaocznić jej istotę zagadnienia prosząc, by przyłożyła jedną rękę do własnej krtani, drugą do krtani mamy lub taty (zależnie od tego, kto uczestniczy w zabawie). W przypadku głosek dźwięcznych wyczuwalne będą drgania strun głosowych, zaś podczas wymawiania bezdźwięcznych – ich brak. Dziecko powinno przysłuchiwać się głoskom, usiłując wychwycić różnice słuchem i czuciem.

Dzięki wspólnej zabawie w obrazkowy wariant „piekła – nieba” nasz smyk potrenuje słuch fonematyczny, od którego stanu zależy powodzenie w usuwaniu takich wad wymowy jak seplenienie, reranie, kappacyzm, gammacyzm, czy nosowanie. Najczęściej dzieci, które mają trudności w precyzyjnym słyszeniu głosek w wyrazie, wykazują również trudności w czytaniu i pisaniu ze słuchu. Jest to bowiem jeden z podstawowych warunków rozumienia mowy, wyraźnego mówienia, płynnego czytania i pisania. Warto zatem pożytecznie i przyjemnie wykorzystać czas, bawiąc się ze swoimi pociechami w logopedyczne origami. Spróbujcie! :-)

Ten wpis został opublikowany w kategorii gammacyzm, kappacyzm, pomoce logopedyczne, reranie, seplenienie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.